Javier R. Pérez-Curielen proposamena proiektu bateratzaile gisa eratzen da, soinu-artearen, eskulturaren eta jarduera performatiboaren arteko elkargunean lan eginez, Libao plazaren eta San Martin Gotzaina parrokia-elizako kanpandorrearen arkitekturaren arteko elkarrizketa ezarriz.
Lana konektatutako bi gailutan banatzen da. Alde batetik, plazan kokatutako soinu-eskultura aske eta interaktibo bat dago, zintzilikatutako metalezko hodi batzuekin osatua; hauek ikuslearen aktibazio taktila gonbidatzen dute, elizako kanpandorreko metalaren bibrazio-kalitatea hiri-eskalara transferituz. Bestalde, artistak kanpai-jole maisu batekin kolaboratu du lau brontzezko kanpaien tinbrearen analisian, eta partitura bat sortu du. Partitura honek erregistro grabeetatik akutuetara igarotzen diren frekuentziak erritmikoki antolatzen ditu, eta alderantziz, kanpandorreko mailu elektromekanikoak aktibatzen dituen software bidezko automatizazio digitaleko sistema baten bidez. Kanpai-jotzea forma palindromikoetan oinarrituta dago egituratuta, non sekuentzia melodikoa era simetrikoan eta berdinean garatzen den bi denbora-noranzkoetan, denbora fisikoak atzera egiten duela dirudien musika-ispilu gisa funtzionatuz.
Eskultura-pieza bertikalki luzatzen da kanpandorrerantz; soinu-pieza, berriz, egunero aktibatzen da, dorreko ordulariak ordu kapikua markatzearekin batera (12:21ean, 13:31n). Ordulariaren orduak eta ezarritako programazioa jarraituz era finkoan jotzen duen kanpandorreak ez bezala, plazan kokatutako eskulturak jendeak aktibatzea eta "kanpaiak jotzea" behar du, elizakoekin elkarrizketan arituko diren erantzunak sortuz. Bi piezek, elkarlanean, bi denbora-formaren arteko elkarrizketa proposatzen dute: dorrearen denbora ziklikoa eta giza presentziaren denbora. Non soinuak eta entzute partekatuak arkitektura, komunitatea eta paisaia lotzen dituen.
Javier R. Pérez-Curiel (Oviedo, 1978) artista da, Arte Ederretan doktorea eta Dutch Art Institute-ko (DAI, 2024–2026) ikaslea. Bere praktika instalazioaren, performancearen eta soinuaren artean garatzen da; horretarako, aurrez ezarritako erabilerek eta jarraibide ikusezinek zeharkatutako material, objektu eta espazioekin egiten du lan. Gorputzak objektu zein espazioekin dituen negoziazioetatik abiatuta, ohiko pertzepzio eta interakzio formak asaldatzen dituzten desplazamenduak aktibatzen ditu.
Garaiko praktika artistikorako programa esperimentaletan parte hartu du, hala nola JAI – Institute for Artistic Practice (Tabakalera eta Artium, Euskal Herria) eta PEEPA (Matadero Madril) egitasmoetan, eta Roni Hornek Botín Fundazioan (Santander) emandako tailerrean laguntzaile izan da. Egoitzak egin ditu Bilbaoarten (Bilbo), FOIEn (Almeria), Art Omin (New York), KUB Kunsthaus Bregenzen (Austria) eta Tabakaleran (Donostia). Bere lana hainbat gunetan aurkeztu da, besteak beste: Sala Rekalde (Bilbo), Montehermoso (Vitoria-Gasteiz), Tabakalera (Donostia), Can Felipa (Bartzelona), La Taller (Bilbo), Filet Space (Londres) eta Proyector Jaialdia (Madril).
